۱.اقای ابطحی جز تغییر برای ایرانیان بود واعترافات وی جای هیچ تردیدی نمی گذارد که در اثر تهدیدات ویا در اثر بایکوت کامل اطلاعاتی( همانگونه که میدانیم دستگیری وی در خستین روزهای انتخابات)وعدم حضور وکیل وحتی بی طلاعی کامل همه ی رسانه ها(بجز رسانه های خاص احتمالا)از دادگاهی که برای انان برگزار شد اگر بتوان نام ان را دادگاه گذاشت با تلقین تنها ماندن انها انگونه که در گفته های ایشان که کاملا مشخص بود که انتقام جویانه است و کاملا شبیه ان حرفهایی بود که حاکمان میخواهند گویی اصلا ابطحی از ابتدا هم هیچ مشکلی با هیات حاکمه نداشته و تمام گفته ها و نوشته های چندین ساله ی وی توهم بوده و امروز از ان توهم هشیار شده است و حقیقت ان است که در این چند روز حبس فهمیده و تمام زندگی وی در ازادی و اطلاع کامل از امور باطل و توهم بوده است.بسیار مضحک است که بپذیریم این سخنان در حال عادی و بدون هیچ فشاری گفته میشود.

۲.گویی  اقای ابطحی اصلا قرار بوده بر علیه چند نفر خاص سخنران کند.به فرض قبول گفته های وی این سوال است که چرا ایشان از مهمترین شخصیتی که شعار تغییر سر داد و با خود وی هم جبهه بود انتقادی نکرد و فقط موسوی و هاشمی و خاتمی را نشانه رفت.همانگونه که خود وی هم در همان دادگاه گفت با میر حسین موسوی مخالف بود پس در اثر فشارها حداقل این را میپذیرد که بر علیه وی بیانیه ای بخواند که مشخص و تابلو بود که حالت دیکته شده دارد.

۳.از انانی که این دادگاه رابرگزار کردند می پرسیم که چگونه است که امروز تقریبا تمام گذشته ی انقلاب وبزرگان نظام بر علیه هیات حاکمه بر خواسته اند؟

این ایا به معنای فساد در نظام اداری کشور وانحصار طلبی مطلق رهبری و حامیان وی نیست؟

چگونه است که امروز رهبر هیچ حامیی از نسل اصلی انقلاب و خانواده های بزرگاه کشته شده یا فوت کرده ی نظام ندارد؟

عدم حضور حسن خمینی در مراسم تنفیذ چه پیامی دارد؟حتی به فرض شرکت وی در مجلس عدم شرکت وی در مقابل رهبر یا پیامی به جز عدم بیعت مجدد با رهبری دارد؟

فرزندان خیل کثیری از خانواده های شهدای سرشناس با موسوی بیعت کردند نه با احمدی نژاد و به تبع ان با رهبر نظام

۴.امروز هر ۴ دولت سابق (با در نظر گرفتن خانواده ی شهید رجایی در حمایت از موسوی) در برابر رهبر قرار گرفته اند.همچنین روسای ۳دوره ی پیشین مجلس وخیل عظیمی از روحانیون و مراجع تقلید که یا بطور مستقیم اعتراض کرده اند ویا با عدم تبریک به دولت اعلام مخالفت کرده اند.

با دقت در این اعتراضات اینگونه بر می اید که نظام ورهبر نظام همچون شاه دچار خود بزرگ بینی و غرور شده است.

اما در صورت بعید پذیرش فساد و برانداز بودن اعتراضات سران معترض ومشکل دار بودن انها فاجعه به مراتب گسترده تر است و ان اساسا انقلاب را زیر سوال میبرد/

مضحک است که بپذیریم تمام معترضین که از سران اصلی نظام یا ازبزرگان دینی هستند خائن هستند و فقط خامنه ای مشروع است و درست می اندیشد و راست میگوید.

دستگاه حکومتی ایران با سکوت وقیحانه خود در قبال کشتار و سرکوب مسلمانان چینی  وسرکوب وحشیانه ی معترضین داخلی خود ثابت کرد که به هیچ یک از اصول دینی خود وارزشهای انسانی پایبند نیست و وقعی بر ان نمی گذارد.

دیر نخواهد بود زمانی که سینمای تاریخ رسوایی های ایشان را بروی پرده ببرد